Нарцисоидните родители често наоѓаат оправдувања за своите постапки наместо да ја признаат сопствената одговорност.
Советничката Лиза Сони објаснува дека нарцисоидните родители често ја условуваат љубовта со тоа дали детето ги задоволува нивните потреби и можат да ги гледаат своите деца како продолжеток на самите себе.
Нарцисоидните родители обично користат пет обрасци на однесување за да избегнат преземање одговорност.
Играње улога на жртва
Сони истакнува дека на нарцисоидните личности им е тешко да сочувствуваат со чувствата на своите деца и ретко покажуваат доследна, безусловна љубов. Кога ќе се соочат со критики за своите постапки, тие можат да се претстават како жртви и да бараат сожалување од другите. Дури и кога ќе го прекршат ветувањето дадено на детето, тие може да го префрлат фокусот на сопствените повредени чувства наместо на последиците од нивното однесување, пренесува „YourTango“.
Ставање на личните потреби пред оние на детето
За таквите родители, потребата за внимание и восхит може да стане поважна од потребите на нивните деца. Сони забележува дека тоа им го отежнува снаоѓањето во родителската улога, што доведува до занемарување на она што му е потребно на детето за да можат тие да си ги задоволат сопствените желби.
„Некој што те сака, никогаш не би постапил така со тебе“, вели таа.
Префрлање на вината
Нарцисоидните родители можат да најдат начини да го минимизираат сопственото учество и да ја префрлат одговорноста за последиците врз некој друг.
Како пример, Сони го наведува ускратувањето на финансиска поддршка по разделбата со другиот родител. „Нарцисот често одбива да обезбеди финансиска поддршка за своите деца, верувајќи дека на тој начин го казнува другиот родител“, тврди експертката, додавајќи дека децата тогаш стануваат средство за повредување на поранешниот партнер.
Искривена перцепција на реалноста
Нарцисоидните родители можат сосема поинаку да го толкуваат сопственото однесување во споредба со луѓето околу нив, наоѓајќи оправдувања за своите постапки.
„Можеби мислат дека ги учат децата на независност или дека нивната недоследност или отсуство немаат никакво влијание врз децата“, објаснува Сони. Таквата самоизмама им овозможува да не го гледаат проблемот во сопственото однесување и да продолжат да ја избегнуваат одговорноста.
Манипулација и лаги
Кога другите ќе се соочат со нив поради нивното однесување, тие може едноставно да негираат дека направиле нешто погрешно.
„Тие едноставно ќе им кажат на луѓето дека не ги напуштиле своите деца. Ќе тврдат дека плаќаат издршка за децата. Нема да признаат дека им нанеле каква било штета или болка на своите деца“, забележува Сони. Притоа, тие ги отфрлаат искуствата и чувствата на другите, додека се обидуваат да ги убедат луѓето околу себе дека не се тие одговорни за проблемите.
