Принцот Хари повторно проговори за тешките периоди од животот во кралското семејство. Во ново предавање на „MasterClass“, снимено во Калифорнија, војводата од Сасекс детално ги опиша тешките напади на анксиозност што ги доживеал. Тој изјави дека дури и јаката на кошулата го правела да се чувствува задушено. Преку своите искуства, тој ја поврзал тагата поради смртта на неговата мајка Дијана, воената мисија во Авганистан и притисокот од кралските должности, пишува францускиот „Closer“.
Гушење и напади на паника
Предавањето е дел од серијата „MasterClass“ за справување со загубата, во која Хари разговара со невронаучникот Мери-Френсис О’Конор. Епизодата беше објавена на 8 октомври, во пресрет на Светскиот ден на менталното здравје, и ги поддржува хуманитарните организации „Comfort Zone Camp“ и „Scotty’s Little Soldiers“. Хари се потсети на своите години исполнети со кралски должности.
„Почнав да сфаќам дека веројатно сум целосно исцрпен. Само облекувањето обична кошула и закопчувањето на јаката ме правеше да се чувствувам задушено. Имав напади на паника дури и во автомобилот, на пат кон работа“, рече тој. Додаде дека тогаш сфатил дека се случува нешто посериозно со кое мора да се справи.
Од смртта на Дајана до мисиите во Авганистан
Смртта на принцезата Дајана во сообраќајна несреќа во Париз во 1997 година имаше длабок ефект врз Хари, кој тогаш имаше 12 години. Тој ја сумираше својата состојба во годините што следеа во една реченица: „15 или 20 години, ако некој ме прашаше: „Дали си добро?“, јас ќе речев: „Добро сум.““
Тој објасни дека се чувствувал емоционално вкочанет, како да бил под анестезија. Поминал десет години во војска и отслужил две мисии во Авганистан, но тоа не му донело никакво олеснување. „Имам многу проблеми, но ниту еден од нив не е директно поврзан со Авганистан. Но, Авганистан беше причина за сè“, рече Хари. „Ако ја изгубите мајка си на 12 години, мора да се справите со тоа, а јас дури и не го направив тоа 15 или 17 години подоцна.“
Тој го опиша периодот од 28 до 32 години, кога бил на кралски должности, како „вистински кошмар“. Рече дека добивал напади на паника секогаш кога ќе видел камера или морал да влезе во автомобил. Верува дека неговото семејство било рамнодушно и го замолило да „игра според нивните правила“.
По преселбата во Канада, тој доживеал, вели тој, ненадеен нервен слом. „Западнав во депресија што траеше околу две недели“. Денес, за своја заштита, тој се придржува до едно важно правило: „Се обидувам никогаш да не поминувам повеќе од десет дена одвоен од сопругата и децата“.
