Речиси три децении по смртта на принцезата Дијана, нејзиниот брат, грофот Чарлс Спенсер, открива детали за една од најтешките недели за британското кралско семејство – од разговорите непосредно по трагедијата до жестоката расправија со тогашниот принц Чарлс околу Вилијам и Хари.
Последен пат Спенсер ја видел сестра си сосема случајно на 1 јули 1997 година, на нејзиниот 36. роденден, во лондонската галерија Тејт. Девет недели подоцна Дијана загина во Париз. На нејзиниот погреб Спенсер го одржа познатиот говор во кој ја критикуваше кралската средина и вети дека нејзината крвна фамилија ќе ги штити Вилијам и Хари.
Новинарот Ричард Кеј, кој бил близок со Дијана, раскажува дека во деновите по нејзината смрт Спенсер го прашувал и за Доди Фајед – дали добро се однесувал кон неа, дали го сакала и дали можела да се омажи за него. Кеј тогаш сметал дека брак е можен, иако подоцна го променил мислењето.
Но најголемиот судир, според Спенсер, се случил околу одлуката 15-годишниот Вилијам и 12-годишниот Хари да одат зад ковчегот на својата мајка. Спенсер силно се противел, сметајќи дека Дијана никогаш не би сакала децата да бидат изложени на такво нешто.
Во своите записи тој тврди дека принцот Чарлс му возвратил дека и самиот одел зад ковчегот на лорд Маунтбатен. Спенсер му одговорил: „Но вие имавте 30 години, господине, и тој не ви беше мајка“. Според неговата верзија, расправијата дополнително се вжештила, а Чарлс наводно изговорил и реченица што Спенсер никогаш не ја заборавил: „Биди сигурен, наскоро ќе ја заборавиме“. Бакингемската палата ги оспори овие тврдења, додека Спенсер остана на својата верзија.
Спенсер изнесе и свое сеќавање на првиот телефонски разговор со Чарлс по смртта на Дијана. Тврди дека, за разлика од другите кои звучеле скршено, тогашниот принц му звучел неочекувано расположено и многу фактички додека му раскажувал дека на Вилијам и Хари им ја соопштил смртта на нивната мајка. Тоа е лично сеќавање и толкување на Спенсер, а не утврден факт.
Во тие денови во Британија растело незадоволството од однесувањето на кралското семејство, а дел од гневот бил насочен и кон принцот Чарлс. Спенсер дури сметал дека е необична неговата желба да оди зад ковчегот на поранешната сопруга.
Во книгата се открива и дека кралицата Елизабета II, според Спенсер, по погребот понудила на Дијана постхумно да ѝ биде вратен стилот „Нејзино кралско височество“, кој го изгубила по разводот. Спенсер ја одбил понудата, сметајќи дека станува збор за добронамерен, но празен гест.
Тој се навраќа и на приватните разговори со сестра си. Тврди дека кога Дијана му кажала дека планира развод, му рекла дека нејзиниот сопруг е „заљубен во својот батлер“. Во текстот се нагласува дека за оваа изјава нема докази ниту дополнителен контекст, иако Кеј вели дека знаел оти Дијана навистина верувала во тоа.
Спенсер не го идеализира ниту нивниот однос. Пишува за семејни кавги, периоди без контакт и за тоа дека Дијана пред смртта речиси четири месеци не разговарала со нивната мајка. Во книгата изнесува и тешки лични сеќавања за нејзините психички кризи, вклучително и тврдењето дека во одредени периоди размислувала да си го одземе животот, но дека, според него, љубовта кон синовите ја спречила.
Спенсер ја гради книгата врз сопствени белешки и сеќавања од разговори со семејството и пријателите. Дел од тие белешки претходно имаа улога и во откривањето на начинот на кој новинарот на Би-Би-Си, Мартин Башир, дошол до познатото интервју со Дијана за „Панорама“.
Речиси 30 години подоцна, едно е јасно – Дијана не беше брзо заборавена. Нејзиниот живот, смртта и односот со кралското семејство и натаму предизвикуваат огромен интерес во јавноста.
