НБА иконата Шекил О’Нил има уникатен пристап кон воспитувањето на децата, базиран на верувањето дека иако е финансиски успешен, неговите деца не треба да го сметаат тоа богатство за свое.
Изјавата на поранешниот американски професионален кошаркар Шекил О’Нил: „Ние не сме богати. Јас сум богат“, привлече големо внимание и иако на почетокот може да звучи грубо, всушност носи подлабока порака.
Во подкаст од 2021 година, спортската легенда јасно стави до знаење дека неговото богатство, кое се проценува на околу 500 милиони долари во 2025 година, не е животна „слободна пропусница“ за неговите шест деца. Наместо да се потпира на наследство, О’Нил ги охрабрува независноста, напорната работа и важноста на образованието.
Љубовта и парите се одвоени
Познатиот НБА играч јасно ја одвојува родителската љубов од финансиската поддршка. Неговите деца секогаш можат да сметаат на поддршка, водство и грижа, но не и на бесконечни суми пари. Со нагласување дека парите се негови, тој поставува јасни граници уште на почетокот.
Пораката е едноставна: Семејната љубов е безусловна, но парите мора да се заработат. Овој пристап им помага на децата да растат без притисок или лажна сигурност што доаѓа со наследеното богатство.
О’Нил постојано изјавува дека неговите деца мора да имаат две дипломи ако сакаат тој воопшто да размисли за инвестирање во нивните бизнис идеи. Ова правило има за цел да ги научи на дисциплина, трпение и разбирање за тоа како функционира светот. Според него, дипломите докажуваат посветеност и покажуваат дека вистинскиот успех бара време.
Бизнис идеите мора да бидат одржливи
Дури и со дипломи, патот до парите на Шек не е лесен. Неговите деца мора да му презентираат разработени бизнис концепти, објаснувајќи детално што сакаат да создадат и зошто тоа е важно. Притоа, тој им учи лекција од реалниот живот: добрите идеи бараат јасен план и визија, а не само познато презиме.
Иако Шек забележал дека неговите ќерки се поамбициозни, додека неговите синови се поопуштени, неговите правила за родителство важат подеднакво за сите. Ниедно дете не добива преференцијален третман или кратенки до успех. Ова покажува конзистентност во воспитувањето – децата може да имаат различни карактери, но фундаменталните вредности остануваат исти за сите.
